ರೂಪಕ್ಕಿರುವ ಬೆಲೆ ಗುಣಕ್ಕಿದೆಯೇ?

ಮನುಷ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯೋಪಾಸಕ. ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಕಲೆ ಅವನಿಗೆ ಕರತಲಾಮಲಕ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿರಬಹುದು. ಹಾರುವ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನೋ, ಹರಿಯುವ ನದಿಯನ್ನೋ, ಹೂದೋಟವನ್ನೋ ಕಂಡಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡ ಮರುಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮುದ್ದಾಗಿರುವ ಗಿಳಿಮರಿಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟ, ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಕಾಗೆ ಯಾರಿಗೆ ಹಿಡಿಸುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಇನ್ನು, ಎಲ್ಲಾ ಜಡ ವಸ್ತುಗಳೂ ನಮಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೇ ಪ್ರೀತಿ. ಚೆಂದದ ಬಟ್ಟೆ, ಅಂದವಾದ ಮನೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿರುವ ಕಾರು ಹೀಗೆ. ಅದು ಸಹಜ ಕೂಡ. ಖಂಡಿತ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಕೂಡ ಗುಣಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ರೂಪಕ್ಕೇ ಬೆಲೆ ಕೊಡುವುದು ಮಾತ್ರ ವಿಷಾದನೀಯ!
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಗು ಜನಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ಅದರ ಕಣ್ಣು, ಮೂಗು, ಬಾಯಿ ಯಾರ ತರಹ ಇದೆ, ಬಣ್ಣ ಇನ್ನೂ ಬಿಳುಪಿರಬೇಕಿತ್ತು, ಕೂದಲು ದಟ್ಟವಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆಯೇ ವಿನಹ, ರೂಪ ಹೇಗೇ ಇರಲಿ, ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮಗು ಹುಟ್ಟಿತಲ್ಲ ಸಧ್ಯ! ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಜನ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ? ಮುಂದೆಯೂ ಆ ಮಗು ತನ್ನ ರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ಜನರು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮದುವೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ರೂಪ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೇ ಮೊದಲ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ. ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಇಬ್ಬರೂ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೆ, ಆಹಾ! ಒಳ್ಳೆಯ ಜೋಡಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಕುರೂಪಿಗಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಸರಿಯಾದ ಜೋಡಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹೇಗೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಯ್ಯೋ, ಅಷ್ಟು ಚೆಂದದ ಗಂಡಿಗೆ/ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಇಂತಹ ಹೆಣ್ಣು/ಗಂಡು! ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗುಣ ಹೇಗಾದರೂ ಇರಲಿ, ರೂಪ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು.
ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಒಬ್ಬ ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಾಧಾರಣ ರೂಪಿ. ನೀವು ಖಂಡಿತ ಮೊದಲನೆಯವನಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಅವನನ್ನೇ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತೀರ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಗೌರವರ್ಣವಿದ್ದರೆ, ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಅಂಥವರನ್ನು ಮೊದಲು ನಂಬುತ್ತೇವೆ. ಕಪ್ಪಗೆ, ನೋಡಲು ಅಷ್ಟೇನು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ, ಒಳ್ಳೆ ಕಳ್ಳ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಇದ್ದಾನೆ ಇವನನ್ನು ಹೇಗೆ ನಂಬುವುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ನನ್ನ ಜೀವನದ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ, ಈಗ ಒಂದು 15 ವರ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ಕಾಲೇಜು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ನಾನು ರಜಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಒಬ್ಬ ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿ ಹುಡುಗ ಬಂದು ಕುಳಿತ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಶುರುವಾಯಿತು ಅವನ ಅಸಭ್ಯ ವರ್ತನೆ. ನನಗೋ ಅಸಹ್ಯ, ಹಿಂಸೆ, ಅಳು, ಭಯ ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು? ಈಗಲಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವೆಲ್ಲಿ. ಕೊನೆಗೆ ಮುಂದೆ ಯಾವುದೋ ಊರಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಿಂತಾಗ ಜಾಗ ಬದಲಾಯಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕೂತ. ನೋಡಿದರೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿದ್ದ. ಆದರೆ, ಆತ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಭ್ಯ! ಕೊನೆಯ ನಿಲ್ದಾಣ ಹತ್ತಿರ ಬರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು, ಹೆಚ್ಚು ಜನರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ, 'ಮನೆಯವರು ಯಾರಾದರೂ ಬರುತ್ತಾರಾ ಮೇಡಂ, ಹುಷಾರಾಗಿ ಹೋಗಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಇಳಿಯುವಾಗ ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ಅನ್ನು ಮೇಲಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಟ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ. ಅಂದು ನನಗೆ ಜೀವನದ ಸತ್ಯ ದರ್ಶನವಾಯಿತು. ರೂಪಕ್ಕೂ ಗುಣಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ!

ಅಪರಿಚಿತ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕಾದರೂ ಅಷ್ಟೇ, ಅದು ಗಂಡಾಗಲಿ ಹೆಣ್ಣಾಗಲಿ, ನೋಡಲು ಅಂದವಾಗಿದ್ದರೆ ಅವರ ಕೆಲಸಗಳು ಸರಾಗವಾಗಿ ಆಗುವುದನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಸಾಧಾರಣ ರೂಪಿನವರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಇದು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಅನ್ವಯಿಸದೇ ಇರಬಹುದು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳ ಹೊರಟಿರುವುದು, ಸುಂದರವಾಗಿರುವವರೆಲ್ಲ ಕೆಟ್ಟವರು ಸಾಧಾರಣ ರೂಪಿನವರು ಒಳ್ಳೆಯವರು ಎಂದಲ್ಲ. ರೂಪಕ್ಕೂ ಗುಣಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹೇಗೆ ಕೆಲವರು ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು.
ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲದವರನ್ನು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆಕೆಯ ಬಣ್ಣ ಕಪ್ಪು, ಹಲ್ಲು ಉಬ್ಬು , ಅವನ ಬೆನ್ನು ಗೂನು, ಮುಖವೆಲ್ಲ ಕಜ್ಜಿ, ಕೂದಲಿಲ್ಲದ ಬಾಂಡ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ! ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಅವರ ರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಅವರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಾಯಿ ಗೌರವರ್ಣ, ತಂದೆ ಎಣ್ಣೆಗಪ್ಪು. ನಾನು ತಂದೆಯ ಬಣ್ಣ ಹಾಗೂ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸುಂದರವಾಗಿರದಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಹೋಲಿಕೆ ಪಡೆದು ಹುಟ್ಟಿದವಳು. ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಬಂಧಿಕರು ನನ್ನೆದುರಿಗೇ ನನ್ನನ್ನು ಆಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ, ಇವಳು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನಿನ್ನ ಹೊಲಿಕೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಅಂದಾಗ, ಇವರು ನನ್ನನ್ನು ದತ್ತು ಪಡೆದಿರಬೇಕು, ನಾನಿವರ ಸ್ವಂತ ಮಗಳಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಆ ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. ನಾನು ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೀಳರಿಮೆ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತು.
ನಾನು ಹಾಗೂ ನನಗಿಂತ ಸುಂದರವಾಗಿರುವ ಕಸಿನ್ ಒಬ್ಬಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಾನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಎಷ್ಟೋ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಕೇವಲ ಅವಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾತಾಡಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಡೆಗಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ, ಎಷ್ಟು ಬಾಲಿಶ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನೇಕೆ ಕೊರಗಬೇಕು? ನನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ನಾನು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನುಳಿದವರ ನೆಡವಳಿಕೆ ನನಗೆ ಗೌಣ ಅಲ್ಲವೇ? ನನ್ನಲ್ಲಿ ಈ ಮೆಚುರಿಟಿ ಬರಲು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳೇ ಬೇಕಾದವು. ಈಗ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ರೂಪದ, ಬಣ್ಣದ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಿಕೊಂಡರೆ, ಅವರ ಮೂರ್ಖತನದ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಕರ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೈ ಬಣ್ಣ ಕಪ್ಪಾದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ನೋಡಲು ಸುಂದರವಿಲ್ಲದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವನ ಭವಿಷ್ಯವೂ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವುದೇ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ.
ಸೆಲ್ಫಿ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನ ತಮ್ಮ ಸಹಜ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? 20-30 ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಫಿಲ್ಟರುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ನಂತರ ಫೋಟೋ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣದೆ ಇದ್ದರೆ ಜನ ಆಡಿಕೊಂಡು ನಕ್ಕಾರು ಎಂಬ ಭಯ ತಾನೇ?
ಈಗಿನ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ, ಜಾಹೀರಾತುಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ, ಒಳ್ಳೆ ರೂಪ, ಬಣ್ಣ ಇರದಿದ್ದರೆ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು. ಎಂತಹಾ ಸುಳ್ಳು!  ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿರುವ ಮಹನೀಯರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಯಾರು? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುವುದು ಅವರ ಸದ್ಗುಣ ಹಾಗೂ ಸಾಧನೆ.

ರೂಪ ಎಂದಿಗೂ ನಶ್ವರ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ ಮಾತ್ರ ಶಾಶ್ವತ!